demano
demano, to flow down, glide down
dē-māno, āvi, 1,
- v. n., to flow down: tenuis sub artus flamma demanat, Cat. 51, 9; Gell. 17, 11, 1; Porc. Latro decl. in Cat. 10, 29; 36.—
- II Transf., to descend, be descended from: de patriarcharum genere, Ambros. in Luc. 3, 41 fin.
dē-māno, āvī, ātum, āre, herabfließen, Catull. 51, 10. Gell. 17, 11, 1. Porc. Latro decl. in Cat. 10, 29 u. 36: im Bilde, uno quasi fonte demanant, Augustin.: quia ex eodem fonte animae utrumque demanat, Ambros. de Cain et Abel 1, 1, 4 (wo Migne dimanat). – übtr., de patriarcharum genere, abstammen, Ambros. in Luc. 3. § 41 extr.
dēmānō, (15) āvī, ātum, āre, intr., couler, se répandre : Catul. 51, 9 ; Gell. 17, 11, 1 || [fig.] descendre de : Ambr. Luc. 3, 41.
dē-mānō —, —, āre,
- to flow down, glide down, Ct.