demissio
demissio, a letting down, sinking, lowering
dēmissĭo, ōnis, f. [demitto], a letting down, sinking, lowering (very rare).
- I Prop.: storiarum, * Caes. B. C. 2, 9, 5: barbae, a letting grow, Macr. S. 1, 22, 4.—In plur.: clipei aenei demissiones, Vitr. 5, 10 fin.—
- II Trop. *
- A (Acc. to demissus, no. II. A.): animi, dejection, * Cic. Tusc. 3, 7, 14. —*
- B In medic. lang., an abatement, mitigation (opp. accessio), Coel. Aur. Acut. 1, 4.
dēmissio, ōnis, f. (demitto), I) aktiv = das Herablassen, a) übh.: storiarum, Caes. b. c. 2, 9, 5: clipei aenei reductiones et demissiones, Vitr. 5, 10, 5. – b) das Herabhängenlassen, Langherabwachsenlassen, barbae prolixa dem., Macr. sat. 1, 22, 4. – II) passiv = das Gebeugtsein, dem. animi, die Niedergeschlagenheit, Cic. Mur. 87: verb. infractio (Geknicktsein) animi et demissio, Cic. Tusc. 3, 14.
dēmissĭō, (16) ōnis, f. (demitto), ¶ 1 abaissement : storiarum Cæs. C. 2, 9, 5, des rideaux || barbæ Macr. Sat. 1, 22, 4, longue barbe pendante ¶ 2 état dʼaffaissement : animi Cic. Tusc. 3, 14, affaissement moral.
- 1. het laten zakken;
- 2. animi neerslachtigheid.
dēmissiō ōnis, f
- demitto, a letting down, sinking, lowering: storiarum, Cs.—Fig., dejection: animi.