denticulus
dentĭcŭlus, i, m. dim. [dens], a little tooth (not ante-Aug.).
- I Lit., Pall. 1, 28, 6; Ap. Mag. p. 278, 9.—
- II Meton.
- A An agricultural implement with teeth, Pall. Jun. 2, 4.—
- B In archit., a modillion, dental, a small ornament between the frieze and the larmier, Vitr. 1, 2; 4, 2.
1. denticulus, ī, m. (Demin. v. dens), I) ein kleiner Zahn, Apul. apol. 8. Pallad, 1, 28, 6. – II) übtr.: A) als t. t. der Architektur, eine kleine Verzierung der Säulen, der Zahnschnitt, Vitr. 1, 2, 6 u.a. – B) ein gezacktes Ackergerät, Pallad. 7, 2, 4.
in ventris decubat lustro leunculus, / sed nullum territat ejus denticulus
si cavant robora dura vermiculi, / dic, ubi fixi sunt isti denticuli?
pecten S. Neoti ex ossiculo duos digitos lato, insertis piscium ~is instar maxillae lupi fluviatilis(
1 dentĭcŭlus, ī, m. , dim. de dens, petite dent : Apul. Apol. 8 || faucille : Pall. 2, 4 || dentelure de frise : Vitr. Arch. 1, 2.
- 1. kleine tand, kleine punt;
- 2. (archit. t.t.) tandlijst.
Quæ, malum, ratio est, linguam mundam et lotam, vocem contra spurcam et tetram possidere ? viperæ ritu niveo Denticulo atrum venenum inspirare ?
Denticŭlus
A “dentil” in architecture (Vitruv. iii. 5, 11). Dentils are small square blocks with interstices between them, used in the entablature of columnar architecture.