dentiducum
dentĭdūcum, i, n. (sc. instrumentum) [dens-duco],
- an instrument for drawing teeth, as transl. of the Gr. ὀδονταγωγόν, Cael. Aur. Tard. 2, 4 fin. (in Varro, dentarpaga q. v.).
dentidūcum, ī, n. (dens u. duco), der Zahnzieher, für das griech. ὀδονταγωγόν, Cael. Aur. chron. 2, 4, 84.
dentĭdūcum, ī, n. (dens, duco), c. dentharpaga : C. Aur. Chron. 2, 4, 84.
plumbeum odontagogum, (. Locus insignis pro iis qui dentium morbo laborant.ὀδονταγωγόν ) quod nos Dentiducum dicere poterimus, apud Delphos in Apollinis templo ostentationis causa propositum, quo demonstratur oportere eos dentes auferri, qui sint faciles, vel mobilitate laxati, vel quibus sufficiat plumbei ferramenti conamen ad summum
Dentariamab Ugutione appellari supra observavimus.
Dentidūcum
A dentist's forceps (Cael. Aurel. Tard. ii. 4).