deplangere

deplangere [CL] , to deplore, grieve for; b (w. ace. & inf.). deplangunt victum sub aquis ex parte relictum R. Cant. Malch. IV 650; ita flevit quoniam malis intererant futuri boni, quorum mala merito ~gebat Pull. Sent. 818c; filium ‥ quem mutum antea ~xerat multum anxie Mir. J. Bev. A 311. b s1327 fetorem ‥ fuisse penam maximam quam unquam sustinuit ‥ servus Dei ~xit Baker 107b.