depositor
dēpŏsĭtor, ōris, m. [depono] (post-Aug. and very rare).
- One who deposits a thing for safe-keeping, a depositor, Dig. 16, 3, 1, § 37.—
- II One who disowns or disclaims: patris natique, Prud. Apoth. 179.
dēpositor, ōris, m. (depono), I) der Niederleger in Verwahrung, Ulp. dig. 16, 3, 1. § 37. – II) der Vernichter, patris, Leugner, Prud. apoth. 179.
civitatis optimatibus ‥ ~orem [pecunie ] sciscitantibus quam de muliere [furti rea ] ferret sententiam
~ori licet pro voluntate sua depositum revocare
vi rapuit a ~oribus expensarum ordinatarum pro ‥ ambassatoribus c nobilia
seware ate mete , ~or, sepulator, dapifer
~or, A.a sewer ‥, a serofer in halle
a sewer at þe mete , ~or, prepositor, discoforus
Johannem Whytyng ~orem, alias dictumsewer
expense consuete: ‥ ~oribus xiij s. iiij d‥. in solutis ~oribus die Animarum x s.
dēpŏsĭtŏr, ōris, m. (depono), ¶ 1 celui qui met en dépôt, déposant : Ulp. Dig. 1, 3, 16, 37 ¶ 2 qui détruit, qui cherche à détruire : Prud. Apoth. 179 ; Ps. Quint. Decl. min. 267 t. 1.
- 1. iem. die afstand doet;
- 2. iem. die in bewaring geeft.
Compellatur a curia depositarius ad submonitionem Depositoris tenere ostagium donec, ut dictum est, depositum restituerit memoratum : ostagium autem teneat in qua parrochia Depositor elegerit.