depraedator
dēpraedātor, ōris, m. [depraedor],
- a plunderer (late Lat.), Aug. Ep. 199.
dēpraedātor, ōris, m. (depraedor), der Ausplünderer, Augustin. epist. 262, 5 u.a. Edict. Diocl. prooem. sect. 2. § 4. Not. Tir. 92, 23a.
maluit talis fuisse furti sacrilegus ~or quam tanto carere thesauro
Widonem ‥, patrie strateque publice ~orem, cepit
malefactores foreste et ~ores
supernorum illustrator, terrenorum gubernator, infernorum ~or(
attachientur ~ores illi ‥ et, si de robberia vel depredacione hujusmodi convicti fuerint, omnia dampna refundent conquerentibus
monemus ut ‥ raptores et ~ores bonorum Deo dedicatorum ‥ ablata restituant
hec duo vicia ~oribus [ME: ] comparanturgrimme robberes
“ubi est regni proditor? ubi communis vulgi ~or? ”
pylowre or he þat pelyth oþer men , pilator, ~or ‥,ryfelowre , ~or, spoliator
transiit annus ille ‥ adversarius Imperio, regnis quoque Francorum et Anglorum ~or
fluxit ‥ annus ille ‥ Francie, Anglie, Ytalie, et Germanie immisericors ~or et perturbator
dēprædātŏr, ōris, m. , celui qui ravage, qui pille : Aug. Ep. 262, 5.