depraedatio
dēpraedātĭo, ōnis, f. [depraedor],
- a plundering (late Lat.), Cod. 2, 6, 5; Lact. Epit. 11; Vulg. Judith, 10, 12.
dēpraedātio, ōnis, f. (depraedor), die Ausplünderung, Eccl. u. spät. ICt.
Ceoluulfus rex Merciorum devastavit provinciam Cantuariorum miserabili ~one
vastancium crudelissima ~one hostium barbarorum
pervagabuntur diaboli ‥ hanc terram igne, ferro, et ~one hostili
suscepto in alteram vitam Lanfranco, ~ones ecclesiarum ubique in Anglia exerceri
quod in mari nulle rapine seu ‥ ~ones aut homicidia committantur(
in boscis ‥ in quibus ~ones et homicidia frequenter perpetrabantur(
in terrarum destruccionibus, ‥ subditorum suorum ~onibus(
perdonamus ‥ Johanni [(Mortymer alias Cade ], ceterisque secum ‥ associatis ‥ omnimoda murdra, insurrecciones ‥, ~ones, spoliaciones, roberias ‥ et malefacta ‥ per ipsos ‥ facta, commissa sive perpetrata
hostilis ~o bonorum ecclesie
nunc villarum depopulacionibus, nunc ~onibus armentorum ‥ invigilare curabant
fugitivi sunt pro ~one carete robate
nolumus quod homines ‥ qui dicuntur fuisse ad ~onem navis de Norweg’ vexentur ‥ ea occasione quod ad predictam roberiam interfuisse debuerunt
cum ‥ comes [Derb’ ] minatus fuerit abbati et conventui de Bildewas de incendio domorum et ~one bonorum suorum
receptavit R. le W. cum sua ~one
dēprædātĭō, ōnis, f. (deprædor), déprédation, pillage, dépouillement : Lact. Epit. 11 ; Just. 2, 6, 5.