desiderans
dēsīdĕrans, antis, v. desidero, P. a. 1.
dēsīderāns, antis, PAdi. (v. desidero), ersehnt, nur Superl. desiderantissimus, der ersehnteste, unvergeßlichste, teuerste (als Schmeichelwort), Fronto ad M. Caes. 1, 6 extr. p. 17, 12 N. u. 2, 5 extr. p. 30, 8 N. Sev. bei Capit. Alb. 7, 3. Corp. inscr. Lat. 2, 541. Cypr. ep. 4. § 5 extr. u. ö. Paulin. in Augustin. epist. 25, 5. Augustin. epist. 67 lemm. u. ö.
dēsīdĕrāns, tis, p. de desidero || adjt [décad.] ¶ 1 qui désire : Hil. Pict. Ep. ad fil. 1 ¶ 2 désiré, regretté [seult au superl.] -tissimus : Fronto Ep. ad M. Cæs. 1, 6 ; 2, 5 ; Aug. Ep. 67, etc.