diabolicus
dĭăbŏlĭcus, a, um, adj., = διαβολικός,
- devilish, diabolical, Paul. Nol. 29, 11: viri, Vulg. 3 Reg. 21, 13.
diabolicus, a, um (διαβολικός), teuflisch, Eccl. – Nbf. ziabolicus, Commod. instr. 1, 35, 23 u. 2, 32, 12: Nbf. zabolicus, Commod. instr. 1, 35, 23 u. 2, 32, 12.
nec enumerans patriae portenta ‥ ~a
a ~ae captivitatis nexibus ‥ absoluti(
zabulicum magisterium despiciens
~o instinctu
~a temeritate instigatus
quicquid ‥ per ~am expugnationem exstiterat commissum
rex ‥ ~e fortitudini non humane virtuti [factum ] attribuit
nefandum est ‥ locum Deo dicatum ~is adinventionibus execrare
si ‥ spiritu ~o plenus superbire ‥ elegerit
quicquid contra ipsos sive ~e sive humane moliuntur adversitates
Turchi ‥ putaverunt se castrum obtinere cum eorum ~is instrumentis et ingeniis
instigacione diobolica
zabolica illusio
ab errore ~ae deceptionis ‥ liberari
~a fraude deceptus
per ‥ ~am fallaciam
illusione ~a(
nec ~e fraudis ignarus
si mulier incantationes vel divinationes ~as fecerit
~is rapti manibus
cum zabulicis Gehennarum parasitis
quidam operarii ~i, nomine dumtaxat clerici
nec verecundantur homines ~i ‥ damnare omne genus sapientie eis incognitum
non videntur verba hominum sed flatus ~i [ME: ] et voces ipsiusþeos Deoveles bles
~a visio sive species apparuit inter eos
ex dignitate presumpta papali fides catholica est sopita et fides ~a introducta
de ‥ bombardis magni ~i Turchi
dĭăbŏlĭcus, a, um, du diable, diabolique : Ambr. Ep. 82.