diagonalis
dĭăgōnālis, e, adj. [from διαγώνιος and the Lat. ending alis],
- diagonal: linea, Vitr. 9, 1; 6, 5.—And subst., dĭăgōnĭum, ii, n.: diagonii linea, id. 6, 4.
diagōnālis, e (διὰ u. γωνία), diagonal, limes, Gromat. vet. 248, 17: linea, die Diagonallinie, Vitr. 9. praef. 5. Gromat. vet. 196, 12. – subst., diagōnālis, is, f., die Diagonallinie, Gromat. vet. 225, 8.
quadratum descriptum juxta ~em lineam xvj pedum
rectarum linearum species sunt sex: cathetus, basis, ypotenusa, coraustus, ~is, diametrum
dĭăgōnālis, e, et dĭăgōniŏs, a, on (διαγώνιος), diagonal [qui va dʼun angle à lʼautre] : Vitr. Arch. 9, 1 ; 6, 3.
diagonalis , e. adj. et, v. diagonios
See an image
See an image