diaglaucion
diaglaucion od. -um (διά u. γλαύκιον), iī, n., eine Salbe aus der Pflanze glaucion, Scrib. Larg. 22. Plin. 27, 83 (wo Detl. dia glauciu = γλαυκίου).
dĭăglaucĭŏn (-ĭum), ĭī, n. (διά, γλαύκιον), collyre fait avec la plante appelée glaucium : Plin. 27, 83 ; Scrib. Comp. 22.