diaphonia
dĭăphōnĭa, ae, f., = διαφωνία,
- disharmony, discord, Isid. Or. 3, 19, 3.
diaphōnia, ae, f. (διαφωνία), die Disharmonie der Töne (Ggstz. symphonia), Isid. 3, 19, 3.
unde ista diversitas et veluti inconveniens ~ia nascatur
~ia, dissonantia
~ia,ungeswege sang
cui [eufonie ] contraria est ~ia, idem ‘vox dissonans’
a discording of voices , ~ia
~ia est concors discordia inferiorum vocum cum superioribus
dĭăphōnĭa, æ, f. (διαφωνία), dissonance, discordance [t. de musique] : Isid. Orig. 3, 19, 3.