diapente
dĭăpentĕ = διὰ πέντε, n. indecl.
- V. diapason.—
- II A medicine made of five ingredients, Veg. 2, 36, 1.
diapente (διὰ πέντε), I) durch fünf Saiten, die Quinte in der Musik, Vitr. 5, 4, 8. Mart. Cap. 2, 107. Chalcid. Tim. 35 u. 44 sqq. Fulg. myth. 3, 9. – II) ein Heilmittel aus fünf Bestandteilen, Pelagon. veterin. 1. p. 15 = 5 Ihm u. 31. p. 106 = 449 Ihm. Veget. mul. 2, 36, 1.
vellent me [sc. asinum ] psallere sursum / et geminare meos in diapente tonos
~e est conjunctio v vocum et dispositio trium tonorum cum additione unius semitonii aut in principio aut in medio aut in fine
ut diatessaron est sexquitercia proporcio in sonis, ~e est sexquialtera proporcio in sonis et sic de aliis
rotunda B sonat ‥ in superioribus cum C tonum, cum D sonat ditonum, cum F ~e
dĭăpentĕ, n. ind. (διὰ πέντε). ¶ 1 quinte [t. de musique] : Capel. 2, 107 ¶ 2 médicament constitué de cinq éléments : Pelag. Vet. 1, p. 15.
Potio Diapente, Vegetio lib. 1. Mulom. 10. dicitur a numero specierum, scilicet myrrhæ, gentianæ, aristolochiæ longæ, baccarum lauri et eboris rasurarum, ex quibus simul mixtis conficitur ; in Musica vero
Diapentevocatur Mensura tribus constans tonis et dimidio, Gall.
Concrepat inde chorus, duplicat sua vulnera pason. Ille tonus Romanus avet : clarum Diapente Ille canit : ferit ille gravem quartam diatesron Lubricus in vocem, etc.
Sus super æqua levans monachordum jura canebat Altius, et falso sex Diapente sono.