diritas
diritas, mischief, misfortune, calamity
dīrĭtas, ātis, f. [dirus] (rare but class.), lit. fearfulness, viz.,
- Of fate, fatal mischief, misfortune: si qua invecta diritas casu foret, Cic. Poët. Tusc. 3, 14: totius diei, Suet. Ner. 8; cf. ominis, Gell. 4, 9, 10.—
- II Of character, fierceness, cruelty: omni diritate atque immanitate teterrimus, Cic. Vatin. 3 fin.: quanta in altero diritas, in altero comitas! id. de Sen. 18, 65: morum (Tiberii), Suet. Tib. 21.
dīritās, ātis, f. (dirus), I) das Grausige, Grauenvolle, ominis, Gell. 4, 9, 10: totius diei, Suet. Ner. 8. – dah. das grausige Unheil, das Schreckliche, das einem zustößt, die grausige Gefahr (vgl. δεινόν), si qua diritas invecta foret, Cic. poët. Tusc. 3, 29. – II) übtr., das Grausige, das grauenhafte Benehmen, die grausige Härte einer Person od. Begebenheit, die Grausamkeit, quanta in altero diritas, in altero comitas, Cic.: m. Genet., morum eius, Suet.: taetri spectaculi, Amm.
dīrĭtās, (14) ātis, f. (dirus), ¶ 1 caractère sinistre, funeste de qqch. : si qua invecta diritas casu foret [poet.] Cic. Tusc. 3, 29, si le hasard mʼapportait qque malheur sinistre ; diritas diei Suet. Nero 8, jour défavorable pour prendre les augures ; diritas ominis Gell. 4, 9, 10, présage sinistre ¶ 2 humeur farouche, cruauté, barbarie : quanta in altero diritas, in altero comitas ! Cic. CM 65, quelle humeur farouche chez lʼun, quelle amabilité chez lʼautre ! cf. Vat. 9.
- 1. ongeluk, onheil;
- 2. wreedheid, gruwelijkheid; ➤ quanta in altero ~, in altero comitas; ~ morum eius.
dīritās ātis, f
- dirus, mischief, misfortune, calamity: invecta casu, C.poët.—Fierceness, cruelty: omni diritate taeterrimus: quanta in alquo.