About Report a problem

Menu

displicere

displicēre [CL] , to displease. b (inf. as sb.) displeasure. omnia quae ~uerunt Deo et quae placuerunt aequali ‥ lance pendebantur si non gratiora fuissent ~entia Gildas EB 22; quantum pro industria exteriori regi placens, tantum pro interna suimet neglegentia ~ens Bede HE V 13; c1074 inter multa quae placent relata nobis sunt quaedam quae ~ent Lanfr. Ep. 38 (10) ; omnia que Deo placebant et ~ebant equali lance ‥ pendebant G. Mon. XII 6; displicet imprudens quando placere putat Walt. Angl. Fab. 17. 16; jus civile mihi displicuisse neges Neckam DS X 338; cujus [mulieris] nates desplicent viro religioso Garl. Dict. 121; ~eo, A. to dysplese WW.  b nunquam feci tuum ~ere O. Cheriton Fab. 59A.

Saved

Recent