About
Menu

ditonus

ditonus [LL < δίτονος] , (mus.) ditone, major third. ~us est conjunctio trium vocum et dispositio duorum [sic] sine aliquo semitonio; et ~us a ‘dya’, quod est ‘de’ [sic], quasi duo toni et integri Garl. Mus. 163–4; si duos copulaveris tonos, statim ex eis oritur ~us, eo quod duos tonos habet; ‘dia’ enim Grece Latine dicitur ‘duo’ Tunst. 212b (cf. ib. 227b: dytonus est spatium sive intervallum inter duas voces, continens duos tonos); s1439 sit tibi lausque, decus ‥; / sit ditonusque tonus, sint organa, neumata, psalmus (Vers.) Amund. II 186.

Saved

Recent