diureticus
dĭūrētĭcus, a, um, adj., = διουρητικός,
- that promotes urine, diuretic (pure Lat. mictorius or mictualis): vina, Pall. Oct. 14, 3: potiones, Veg. 5, 71 fin. (3, 72 Bip.): medicamenta, Cael. Aur. Tard. 1, 4, no. 117.
diūrēticus, a, um (διουρητικός), Urin (Harn) treibend (rein lat. mictorius od. mictualis), Pallad, u.a.
quotienscumque necessitas urine poscebat debita sua, solvere non potuit‥. eger ‥ ~a cibo vel potui non admiscuit
asserunt illi cibis abstinendum, ~is utendum
cum sirupo ~o sapido
cum medicinis ~is et urinam provocantibus, sicut est spica et cassis
granum ~um, A.lichewal
dĭūrētĭcus, a, um (διουρητικός), diurétique : Pall. 11, 14, 3.
Medicamina Diuretica. Priscian. de Diæta cap. 9 :
Tripsaca herba calida et Diuretica. Vina diureticaapud Palladium.