edulis
edulis, edible
ĕdūlis, e, adj. [1. edo], eatable (rare).
- I Adj.: capreae, Hor. S. 2, 4, 43.—
- II Subst., in the plur., edulia, ium, n., eatables, food (for syn. cf.: alimenta, cibus, cibaria, esca, penus, victus, opsonium, pulmentum, etc.), Afran. ap. Non. 28, 30; Varr. ap. Non. 108, 22; Suet. Calig. 40 Oud. N. cr.; Dig. 1, 16, 6 fin.; Gell. 7, 16, 4; 17, 11 fin.; cf. Varr. L. L. 6, § 84 Müll.—In the postclass. per., heterocl., gen. eduliorum, Ap. Met. 5, 3, 6; dat. eduliis, Gell. 19, 9, 3; nom. sing. edulium, Fulg. 565, 9; and perh. also Varr. L. L. 7, § 61 Müll. N. cr.; whence abl. edulio, Vulg. Gen. 25, 34; id. Lev. 7, 18.
edūlis, e (edo, edi), eßbar, Hor. sat. 2, 4, 43; vgl. Gloss. ›edulis, βρώσιμος‹. – Plur. subst., edūlia, ium, n., eßbare Dinge, Eßwaren, Afran. com. fr., Suet. u: a. (vgl. für Apul. Hildebr. Apul. met. 5, 3).
versatur questio ‥ / ‥ que terra feras effundat edules
ĕdūlis, (16) e (edo), bon à manger, qui se mange : Hor. S. 2, 4, 43 || subst. n. , aliments : Suet. Cal. 40 ; Gell. 7, 16, 4.
edūlis e, adj.
- ED-, edible: capreae, H.