edulium
ĕdūlĭum, ii, n.,
- v. the preced. fin.
edūlium (vulg. aedūlium), iī, n. (edulis), Eßware, Varro LL. 7, 61. Capit. Pert. 12, 3. Gell. 19, 9, 3. Amm. 30, 4, 17 (wo Genet. edulii). Vulg. gen. 25, 34 (wo ed. lentis, ein Linsengericht). Gloss. ›edulium, βρώσιμον‹. Vgl. Hildebr. Apul. met. 5, 3.
~ia, alimenta,‥ ~ia, apta ad mandu[candum ]
†eudolia, victualia
~ium,æt ‥, ~io, mete
in prandio ‥, multa ~ii parte consumpta
omne genus ~ii in castellum ingerere
grossa cliens ‥ det edulia primus opima [gl.: ~ium dicitur omnis cibus preter panem, unde G. ]companage
ne quisquam fratrum de †edilio suo quicquam extra refectorium mittere ‥ presumat
nullus fratrum de cibariis et de annona sibi apposita quicquam det vel subtrahat ‥ si quis autem in premissis deliquerit ‥, simili ~io ‥ privetur
hoc ~ium, A.sowle
sic ‥ nectareo contemplativae dulcedinis ~io saginantur
dum caput Cantiae civitatis caelesti ~io pascitatur, membra festivius terrestri esu replentur
misericordia [Domini ] ‥, sine qua nemo salvandorum potietur ~io spiritualis intelligentiae
apocrypha deliramenta producunt, non ad refocillativum animarum ~ium, sed ad pruritum pocius aurium auditorum
sub tyrannica Antiochi monarchia suellum scrofarum contempserunt ~ium
in ‥ mandatis et hoc erat ut de lignis paradisi concessis vescerentur ‥; per horum ~ium ‥ immortalitatis dona conservarent
edylio, esu
generis humani parentem ‥ fraudulenti seduxit ~io pomi
ut ab omnium animantium temperasse credatur [Pithagoras ] ~io
Esau pro ~io lentis primogenita dedit [cf. ]Gen. xxv 34
ferias tres in aque et solius panis ~io ‥ transigere consuevit
si ‥ oporteat eos ‥ carnis ~io ‥ recreari
ĕdūlĭum, ĭī, n. , et ordint ĕdūlĭa, ōrum, aliments : edulium ab edendo Fulg. Exp. serm. ant. 179, edulium vient de edo ; cf. Gell. 19, 9, 3.