effatio
effātĭo, ōnis, f. [effor],
- a speaking, acc. to Serv. Verg. A. 3, 463.
1. effātio, ōnis, f. (effor), die Verkündigung, Serv. Verg. Aen. 3, 463: eff. verborum, Cassiod. in psalt. praef. 15.
2. effātio, ōnis, f. (ex u. for) = ἀφωνία, die Sprachlosigkeit, Cael. Aur. de morb. acut. 2, 10, 72.
1 effātĭō, ōnis, f. (effari), action de parler : Serv. En. 3, 463.
2 effātĭō, ōnis, f. (ex, fari), extinction de voix : C. Aur. Acut. 2, 9, 72.
Servioad 3.
Æn. 463. tanquam vox usitata in loquendo.