effectio
effectio, a performing, practising
effectĭo, ōnis, f. [efficio] (only in the philos. lang. of Cicero).
- A doing, performing, effecting, practising: artis, Cic. Fin. 3, 7, 24: recta (a transl. of κατόρθωσις), id. ib. 3, 14, 45.—*
- II I. q. causa efficiens, the producing or efficient cause, Cic. Ac. 1, 2, 6.
effectio, ōnis, f. (efficio), 1) das Zustandebringen, Bewirken, Augustin. de civ. dei 12, 7: circuli, das Konstruieren, Hyg. astr. 3, 4. – prägn. das Tun, die Ausübung (Ggstz. dictio, das Sagen, Augustin. gen. ad litt. op. imperf. 16, 56), artis, die Äußerung ihres Könnens, Cic. de fin. 3, 24: recta, das Rechttun (griech. κατόρθωσις), Cic. de fin. 3, 45. – II) die wirkende Ursache, schaffende-, bildende Kraft, Cic. Acad. 1, 6. Lact. de ira 10, 27.
[Martha ] quod bene voluit tandem efficit; sed voluntati minus respondet ~o, et turbatur [cf. ]Luke x 41
oportet ipsum [mundum ] processisse in ~onem per creacionem a Deo in primo instanti temporis
considerare potes quomodo opera illorum sorciuntur effe[c ]ciones a finibus
paterni amoris et ~onis
effectĭō, ōnis, f. (efficio), ¶ 1 exécution, réalisation : Cic. Fin. 3, 24 ; recta effectio (κατόρθωσις) Fin. 3, 45, rectitude dʼaction ¶ 2 faculté dʼexécuter, de réaliser : Cic. Ac. 1, 6.
- 1. het tot stand brengen, het veroorzaken; uitoefening [artis];
- 2. het vermogen om tot stand te brengen.
effectiō ōnis, f
- ex + 2 FAC-, a performing, practising: artis: recta.—In philos., an efficient cause.