effoco
ef-fōco, āre, v. a. [faux],
- to suffocate, smother.—Trop.: bonis suis effocantur, Sen. Brev. Vit. 2, 3 dub. (al. offoco).
ef-fōco, āre (ex u. faux), erwürgen, ersticken, übtr., bonis suis effocantur, Sen. de brev. vit. 2, 4 (mit der viell. richtigern Variante offocantur); außerdem eff. semen (im Bilde), Augustin. serm. 5, 1: indulgentiam, ibid. 11, 6. – ➳ – Flor. 2, 11, 6 jetzt offocandos.
effōcō, āre, tr. (ex, foces ou fauces), étouffer, suffoquer || [fig.] : Sen. Brev. 2, 4.