effloreo
ef-flōrĕo, ēre, v. n.,
- to bloom or blossom forth, Tert. Jud. Dom. 209; Vulg. Psa. 102, 14 al.
ef-flōreo, ēre (ex u. floreo), aufblühen, übtr., Tert. iudic. dom. 8. Vulg. psalm. 102, 15 u. 131, 18. Ambros. epist. 2, 8.
efflōrĕō, ēre, intr. (ex, floreo), être en fleur : Ps. Tert. Jud. Dom. 210.
effloreo , es, ui, ere. n. 2. et, v. effloresco
See an image
See an image
Tertull. seu
Cyprian. Judic. Domin. 209. Talia florigeris nunquam nascuntur in hortis Lilia, nec nostris
Cic. 2.
Orat. 78.
extr. Apparebit, res eas non modo non esse communes, sed penitus ex ea causa, quæ tum agatur,
Effloruisse, h. e. emanasse, egerminasse, ut flores ex plantis.