empyrius

empyrĭus (-rĕus), a, um, adj., = ἐμπύριος,

• fiery: mundi sublimitates, August. Civ. D. 10, 27.

empyrius, a, um (ἐμπύριος), feurig, aetheriae vel empyriae mundi sublimitates, Augustin. de civ. dei 10, 27. p. 444, 2 D.²

empyrius [LL < ἐμπύριος] , empyrean, pertaining to the highest heaven; b (fig.). c fiery. d (as sb. n.) the empyrean, heaven. celum empireum aquis superius erat Neckam NR I 2; ~eum celum mundum dixerim propter sui munditiam, a πῦ͂ρ Greco, quod est ignis, quasi eminens super celum igneum sive sidereum Gerv. Tilb. I 1; ad celum empireum in quadam vitrea S. Langton Gl. Hist. Schol. 41; humani generis hostis antiquus ‥ ab empireo fuit celo dejectus Gir. Spec. III intr. p. 118; si possunt spiritus avium sua corpora non gloriosa elevare in celum aereum, quare non anima Christi corpus levius in celum empireum? Fishacre Quaest. 45; chaos implens totam vacuitatem celi ~ei Peckham QA 8; Hales Qu. 1351 (v. 2 caelum 1a); iliac tronos, celum simulantes emperium, ‥ fulgore mirabili radiare stuperes Ps.-Elmh. Hen. V 110.  b s1252 fercula culta dabas; emperea vina pluebas; / amodo sit Christus cibus et esca tibi (Epitaph.) M. Par. Maj. V 320.  c ~ius, igneus Osb. Glouc. Deriv. 197.  d Christus ‥ gerens pulchrum profunda mente ~ium Lantfr. Swith. pref.; per celum aereum ‥ ut tandem perveniant in empirium Beleth RDO 4. 17; sub ~eo celum est sidereum Gerv. Tilb. I 1; oculorum acie per fenestram illam ad ~eum usque transpenetrante Gir. EH II 30; primum celum a theologis dicitur ~eum, non ab ardore sed a splendore Comm. Sph. 283; [celum decimum] quod est empireum, circumdans ‥ omnia visibilia Bacon Maj. II 64n; ut sublevarer supra altitudinem omnem visibilium et ab ~io accensus et illuminatus ad laudandum Deum Rolle IA 239.

empyrĭus, a, um (ἐμπύριος), de feu, de lʼempyrée : Aug. Civ. 10, 27.