About
Menu

encleticare

ENCLETICARE
, Inclinare, ἐγκλίνειν. Alanus in Planctu naturæ : Caput demissione profunda dejectum, humiliter Encleticabat in terram.
Italis Inchinare, inflectere, salutare, nostris Encliner. MS. : Li bourgois et li cytoain, Et li courtois et li villain Contre lui vont, salut li rendent,... Tout l'Enclinoient as mains jointes. Hinc Enclin, Inclinatio corporis, salutatio, in Mirac. MSS. B. M. V. lib. 1 : S'uns dolans fait un acroupie, Et un Enclin devant s'ymage, etc. Vide infra Inclinare 2.
Encleticus
, ἐγκλιτικός, Inclinatus. Enclesis, seu potius Enclisis, ab ἔγκλισις, inclinatio. Idem in Anticlaud. lib. 3. cap. 6 : Encleticum gerit illa caput, nec corporis ullam Jacturam patitur, sed lumen legat in imum, Ut quibus insideat mens Enclesis illa loquatur. Liber miraculorum S. Eadmundi Angl. Regis apud Marten. tom. 6. Ampliss. Collect. col. 828 : Ad signum vero triumphi insignis Eadmundi hic Encliticus morti contiguus, etc. Ibid. col. 833 : Accubat Encletica nocte eadem (matrona) in Ecclesia, ut erat solita, consuete Sancti suffragium præstolatur, etc. Gloss. Lat. Gall. MSS. Sangerman. : Enclesis, Inclination ; Encleticus Enclin.]

Saved

Recent