encliticus
enclĭtĭcus, a, um, adj., = ἐγκλιτικός;
- in gram., which leans upon or throws back its accent, enclitic, Prisc. p. 977 P. al.; cf. Mart. Cap. 3, § 272.
encliticus, a, um (ἐγκλιτικός), enklitisch, subst., encliticum, ī, n., ein enklitisches Wort, eine Enklitika, Prisc. 14, 6 u. 29.
encletice [gl.: inclinative ] lucis mundus splendore diescens, / non inprovisa nocte soporat eam
sume synd gehatene encleticaeon Grecisc, þæt is on Leden inclinativae ‥,forðan ðe hi ‥ gebigað heora sweg to ðam stæfgefege þe him ætforan stent
in omni dictione trissyllaba vel plurium syllabarum, ubi encletica conjunctio est in fine, syllaba que precedit ‥ debet elevari accentuando
antepenultima [syllaba ] est acuenda exceptis ‥ conjunccionibus encleticis, que sunt ‘que’, ‘ve’, ‘ne’
dictio ~a inclinat accentum suum super syllabam precedentem ‥, ut ‘que’, ‘ve’, ‘ne’
hic encleticus morti contiguus triduo in agonia positus ‥ in verba prorumpens ‥ pandit astantibus
accubat encletica nocte eadem in ecclesia
~us iste mori differebat quoniam Edmundus nondum superbiam hostis conterebat
enclĭtĭcus, a, um, (ἐγκλιτικός), dʼenclitique [gramm.] : Prisc. Gramm. 14, 6 || subst. n. , -cum, ī, enclitique [mot qui sʼappuie sur le précédent comme que, ve ].