entelechia
entĕlĕchīa, ae, f., = ἐντελέχεια, in the lang. of the Aristotelian philosophy,
- actuality, Tert. Anim. 32; Macr. Somn. Scip. 1, 14; cf. Cic. Tusc. 1, 10, 22 (v. Lidd. and Scott, s. v. ἐντελέχεια).
entelechīa, ae, f. (ἐντελέχεια), nach Aristoteles (de anima 2, 1) gleichs. ein fünftes Element, woraus die Seele entstanden sein soll, die stete Tätigkeit, Strebekraft, als Form der menschlichen Seele, Tert. de anim. 37. Chalcid. Tim. 222 u. 223. 225. 227 (b. Cic. Tusc. 1, 22 griech.).
[anima ] diffinitur a philosopho in li. de Anima sic []: anima est endelichia, i. actus primus sive perfectio corporis physici Arist. De An. 412a27
anima est prima endelichia corporis phisici organici, vel anima est perfectio corporis organici phisici endelichie vitam habentis
celos endelichie / federe confederas
antequam hylen endelechia induisset [cf. ]Arist. Metaph. XI 8. 13
Aristoteles in ‥ De anima sumit essentiam et †quod quid [? l. quidquid ] est a forma essenciali: et hanc dicit endelechiam et perfeccionem totius
entĕlĕchīa, æ, f. (ἐντελέχεια), entéléchie, lʼessence de lʼâme, suivant Aristote : Tert. Anim. 37 ; en grec d. Cic. Tusc. 1, 22.