ensiculus
ensĭcŭlus, i, m. (also ensĭcŭla, ae, f., acc. to Probus ap. Prisc. p. 618 fin.), dim. [ensis],
- a little sword, rapier, Plaut. Rud. 4, 4, 112 (1156) sq.
ēnsiculus, ī, m. (Demin. v. ensis, s. Charis. 155, 17), das kleine Schwert, Plaut. rud. 1156.
nascuntur haec diminutiva ‥ de disillabis ut ‘ensis’, ‘~us’, ‘dulcis’, ‘dulciculus’
quidam feloni ‥ zonam ‥ et cultellum ‥ et unum ensiclium cum manibrio murrato et duabus laminis argenteis fallaratum ‥ furati fuerunt ‥ et ‥ cultellum ac hensiclium ‥ in quodam dumo ‥ projecerunt(
ēnsĭcŭlus, ī, m. (ensis), coutelas, poignard : Pl. Rud. 1156.