epitasis
epitasis, is, f. (ἐπίτασις), der Knoten, als Teil der Komödie nach der Protasis u. vor der Katastrophe, Donat. de comoed. p. XV III, 8 u. 20 ed. Klotz. (Terent. Comoed. vol. 1). Donat. argum. ad Ter. Andr. p. 3. lin. 15 ed. Klotz. Not. Tir. 76, 40.
fistule, tumorum †epiltasie [? l. epitasis ] strangalidesve curantur
et profecto, si Brixius ut totus est in metaphoris comicis ab epigrammate meo velut ab ~i jubeat hanc auspicari fabulam ‥, sui communi more patietur addi suo loco protasim(
ĕpĭtăsis, is, f. (ἐπίτασις), épitase, nœud de lʼintrigue : Donat. Com. 18, 20.