eradicitus
ē-rādīcĭtus, adv., v. exradicitus.
ērādīcitus, s. ex-rādīcitus.
ērādīcĭtus (arch. exr- ), adv. avec toutes les racines, radicalement : Pl. Most. 1112 ; cf. Fronto Orat. 1, p. 156.
radicitus. Plaut. Most. 5. 1. 62. Malefacta reperire non radicitus quidem, verum etiam
Eradicitus.