erutor
ērŭtor, ōris, m. [eruo],
- a rescuer: erutor meus es tu, Domine, Vers. Lat. Psa. 69, 6, ap. August. in Psa. 69 (cf.: implicatus sum, erue, August. ib.).
ērŭtŏr, ōris, m. (eruo), celui qui arrache, délivre : Aug. Psalm. 69, 8.