eviscero
eviscero, to deprive of entrails, disembowel, eviscerate
ēviscerō, no perf., ātus, 1, a.: to disembowel, 11.723. (ē and viscus)
ē-viscĕro, no perf., ātum, 1, v. a. (poet. and in post-class. prose).
- 1 To deprive of the entrails, to disembowel.
- A Lit., Enn. ap. Cic. Tusc. 1, 44, 107 (Trag. v. 413 ed. Vahl.); Pac. ap. Cic. Div. 2, 64 fin.— Hence,
- 2 In gen., to tear to pieces, lacerate: columbam (accipiter), Verg. A. 11, 723.—
- B Trop.: opes, i. e. to dissipate, squander, exhaust, Cod. Just. 3, 29, 7: fidem, Ambros. Luc. 4, § 26; cf.: cum ceteri amnes abluant terras et eviscerent, Sen. Q. N. 4, 2, 10.—*
- II To take out of the bowels or interior part.—Transf.: unio e concha evisceratus, Sol. 53 fin.
ē-vīscero, (āvī), ātum, āre (ex u. viscus), I) (= exentero) der Eingeweide berauben, ausweiden, u. so zerfleischen, eig. u. übtr.: a) eig.: (columbam) pedibus eviscerat uncis, vom Habicht, Verg.: polluto eviscerat ungue, von Geryon, Sil. – evisceratus, Enn. u. Pacuv. fr.: evisceratum corpus patris, Cic. poët.: eviscerata corpora, Lact.: eviscerata divi corporis forma, eingeweide- u. fleischlose, Apul. – b) übtr., abluere terras et eviscerare, gleichs. ausweiden = auswaschen, Sen. nat. qu. 4, 2, 10. – opes suas, ausleeren, Cod. Iust. 3, 29, 7. – fidem, Ambros. Luc. 4. § 26. – cum curis eviscerarer, gequält wurde, Augustin. conf. 6, 6 extr. – II) aus dem Eingeweide od. Fleische herausnehmen, Solin. 53, 26.
ēvīscĕrō, (15) āvī, ātum, āre (e, viscus), tr., ¶ 1 éventrer : Enn. d. Cic. Tusc. 1, 107 || mettre en pièces, déchirer : Virg. En. 11, 723 ¶ 2 retirer des entrailles, prendre dans lʼintérieur : Sol. 53, 26 || [fig.] dissiper, prodiguer, épuiser : Cod. Just. 3, 29, 7 ; Ambr. Luc. 4, 26.
- 1. van ingewanden ontdoen; ➤ eviscerata corpora;
- 2. (Sen.) eroderen [terras];
- 3. (August.) uitmergelen; ➤ cum ego curis eviscerarer.
ē-vīscerō —, ātus, āre
- ex + viscera, to deprive of entrails, disembowel, eviscerate: corpus, Enn. ap. C.: columbam pedibus uncis, mangle, V.