evitatio

ēvītātĭo, ōnis, f. [1. evito],

• an avoiding (post-Aug.): malorum, Quint. 5, 10, 33: periculi, Sen. Q. N. 2, 39: fastidii, Vop. Aur. 22.

ēvītātio, ōnis, f. (1. evito), das Vermeiden, impendentis periculi, Sen. nat. qu. 2, 39, 3: malorum (Ggstz. adeptio bonorum), Quint. 5, 10, 33: fastidii, Vopisc. Aurel. 22, 4.

evitatio [CL] , avoidance. cordis contritio ‥ delicti ~o P. Blois Serm. 711A; cautio est turpium et adversitatis fortuite ~o W. Donc. Aph. Phil. 3. 21; 1236 ad ~onem istius pene in ecclesia integre residere Stat. Linc. II 144.

ēvītātĭō, ōnis, f. (evito), action dʼéviter, fuite : Quint. 5, 10, 33 ; Sen. Nat. 2, 39, 3.

evitatio , onis. f. et, v. evito
See an image