exitiabilis
exitiabilis, destructive, fatal, deadly
exĭtĭābĭlis, e, adj. [exitium],
- destructive, fatal, deadly (rare but class.): exitiabilem illi faciam diem, Plaut. Ep. 4, 2, 36 (605): bellum suis civibus, * Cic. Att. 10, 4, 3; so, bellum, Eutr. 9, 7: tyrannus, Liv. 29, 17, 19: clades, Suet. Aug. 23: discordiae, id. Claud. 25: reipublicae, Tac. H. 2, 69: morbus, id. A. 16, 5: fames, Vell. 2, 112, 3: telum, Ov. M. 6, 257: animus in suos, Tac. A. 6, 24: superstitio, id. ib. 15, 44.—Adv.: exĭtĭābĭlĭter, perniciously, fatally, August. Civ. D. 1, 17.
exitiābilis, e (exitium), zum Untergange führend, Unheil stiftend, ein tragisches Ende herbeiführend, verderblich, unheilvoll, scelus, Verg.: telum, Ov.: morbus, Tac.: prodigiorum eventus, Liv.: bellum, Cic.: tyrannus, Liv.: homines, Unheilstifter, Vell. – m. Dat. (wem? für wen?), proelium illis exitiabile, Tac.: potentiae societas, quae urbi exitiabilis fuit, Vell. – m. in u. Akk., ex. in suos animus, Tac. – Dav. exitiābiliter, Adv., Augustin. de civ. dei 1, 17.
neque nominatim inclamitans montes ipsos aut colles vel fluvios olim ~es, nunc vero humanis usibus utiles
Arriana haeresis ‥ ~e perfidiae suae virus ‥ insularum ecclesiis aspersit
~es, i. mortales vel siticulosos
propria voluntas ‥ noxia est omnibus et ~is
non enim his affectibus excitari vel pulsari valde laudabile existimamus, si boni sunt, nec ~e si mali
exĭtĭābĭlis, (13) e et exĭtĭālis, e (exitium), funeste, pernicieux, fatal : Cic. Att. 10, 4, 3 ; Liv. 29, 17, 19 ; Tac. Ann. 16, 5 ; Cic. Verr. 2, 5, 12 ; Virg. En. 2, 31 : 6, 511.
exitiabilis , e. adj. et, v. exitialis
See an image
See an image
exitiābilis e, adj.
- exitium, destructive, fatal, deadly: bellum civibus: tyrannus, L.: telum, O.: in suos animus, Ta.