expergite
expergĭtē, adv., v. expergo, P. a. fin.
expergitē, Adv. (1. expergo), munter, wachsam, auscultare, Apul. met. 8, 31: munus obire, Apul. met. 2, 23.
expergĭtē (expergitus), avec vigilance : Apul. M. 2, 23 ; 8, 31.