expergo
expergo, gi, gĭtum, 3, v. a., to awaken, rouse up (cf. Paul. ex Fest. p. 80 Müll.; ante- and post-class.).
- I Lit.: omnes vocis expergit sono, Santra ap. Non. 104, 16 (Com. 4 Rib. p. 228): expergite pectora tarda sopore, Att. ib.: nec quisquam expergitus exstat, awakens (from death), Lucr. 3, 929; Arn. 5, 1.—
- II Transf.: istā re juvenum animos expergebat, Gell. 6, 10, 1: animus expergitus, Ap. Apol. p. 302.
- —Hence, expergĭtē, adv., vigilantly, watchfully, actively: auscultare, Ap. Met. 8, 31, 18; obire munus, id. ib. 2, 23, 19.
1. ex-pergo, pergī, ere, aufwecken, erwecken, ermuntern, Acc. tr. 140. Santra tr. 4. p. 228 R.2 – bildl., istā re iuvenum animos expergebat, Gell. 6 (7), 10, 1.
2. expergo, s. ex-spergo.
expergō, (16) gī, gĭtum, gĕre, tr., éveiller : Acc. d. Non. 104, 16 || réveiller, exciter : Gell. 6, 10, 1 || pass. expergitus Lucil. Sat. 143 ; Lucr. 3, 929.
Acc. apud
Non. 2. 278. Heu vigiles properate, expergite pectora tarda sopore : exsurgite.