explicit
explĭcit, v. explico fin. ☞.
explicit (explico.) et, v. explicitus
See an image
See an image
Incipit. Voces frequentes in MSS. verbi gratia,
Explicit Plinii historiarum mundi liber primus, Incipit secundus. Constat
Explicitvocabulum minime Latinum esse, quamvis a Latino sermone ortum : sed
ExplicitumMartialis lib. 14. Epigr. 1.
Explicitum tractatumUlpianus dicunt, finitum significans, seu absolutum. Annotant Editores Prisciani Grammaticæ, hæc verba in fine libri 8. in MSS. Cod. inveniri :
Artis Prisciani viri disertissimi Grammatici Cæsariensis doctoris urbis Romæ Constantinopolitanæ præceptoris mei liber octavus de verbo Explicitus feliciter.In libro veteri Psalmorum apud Anton.
Explicitus est liber iste a Notario Sebastiano Diacono, notum perfectionis diem 4. Kalend. Februarii æræ 987. etc.Orosius lib. 7. cap. ult. :
Explicui, adjuvante Christo, secundum tuum præceptum... ab initio mundi usque in præsentem diem, etc.Sulpitius Sever. lib. 1. Hist. :
Salomon cœptum templi opus vigesimo anno Explicuit.Lib. 2 :
Nihil territus, cœpta Explicuit.
Scire debemus apud Hebræos in fine librorum unum e tribus solere subnecti : ut aut Amen scribant, aut Sela, aut Salom, quod exprimit pacem, unde et Salomon pacificus dicitur : ut solemus nos completis opusculis ad distinctionem rei alterius sequentis, medium interponere,Testamentum Corocottæ Porcelli, cujus meminit idem Hieronymus, ita clauditur :Explicit aut Feliciter, aut aliquid ejusmodi.
Matthæus Vindocinensis Carmen suum in Tobiam sic claudit :Explicit testamentum Porcelli sub die Kl. Lucerninas Clibanato et Piperato Consulibus feliciter.
Vide Scaligeriana pag. 15.Explicit , explicitum Thobiam qui legit, instetThobiam merita religione sequi.