expletio
expletio, a satisfying
explētĭo, ōnis, f. [expleo, I. B. 2. a.],
- a satisfying: in ea expletione naturae summi boni finem consistere, Cic. Fin. 5, 14, 40.
explētio, ōnis, f. (expleo), I) die Sättigung, nimia, Chalcid. Tim. 253. p. 286, 11 Wr. – II) übtr.: a) die Erfüllung = Befriedigung, indigentiarum, Augustin. serm. 345, 4: spei, Vulg. Hebr. 6, 11: cupiditatis, Augustin. de immort. animi 13, 21 extr. – b) die Vervollständigung, naturae, Cic. de fin. 5, 40. – c) die Erfüllung = Vollendung, Ggstz. inchoatio, Rufin. interpr. Orig. in ep. ad Rom. 5. p. 383 L.: bes. einer Zeit, hebdomadae septimae, Vulg. levit. 23, 16: dierum purificationis, Vulg. act. apost. 21, 26.
qui vos ad ~onem hujus fecit pervenire concilii
illi ‥ metuentes ‥ a pravarum ~onibus voluntatum cohiberi
hii spiritus ‥ veloces ad divine voluntatis ~onem
subsequitur libidinis ~o, que per capram designatur
per ~onem libidinis [ME: ]fule brune cwench
post ~onem uniuscujusque hore duos psalmos ‥ peroremus
post ~onem misse
post ~onem signi ab eodem [propheta ] praedicti
quomodo S. Wilfridus, post ~onem octo annorum prime expulsionis sue, episcopatum Haugustaldensem recepit
usque ad alteram diem ~onis hebdomade septime, id est, quinquaginta dies
explētĭō, ōnis, f. (expleo), satisfaction, contentement : Cic. Fin. 5, 40 || accomplissement, achèvement : Vulg.
Ego Geraldus de sancto Asterio dedi Deo sanctoque Joanni... rusticos de Massalia quæ in Dupla, et Expletionem terræ, et tertiam partem de quarto.Vide supra Explechia.
explētiō ōnis, f
- expleo, a satisfying: naturae.