expletivus
explētīvus, a, um, adj. [expleo],
- serving to fill out, expletive; in the later grammarians, conjunctiones, such as quidem, equidem, autem, quoque, Don. p. 1763 P.; Charis. p. 199 ib. al.
explētīvus, a, um (expleo), ergänzend, coniunctio, Charis. 224, 30. Prisc. 17, 4. Serv. Verg. Aen. 1, 39: syllaba, Prisc. part. XII vers. Aen. 91.
quedam [membra ] operacionum sunt organa ~a, quedam superfluitatum expurgatoria et receptacula et respirativa
~ae [conjunctiones ] sunt quae vel bonum vel malum explent sensum
sume syndon gehatene ~aeoððe completivaegecwedene, þæt synd gefyllendlice
~um, vel sc. similitudinem proferam
explētīvus, a, um, explétif [gramm.] : Char. 224, 30 ; Prisc. Gramm. 17, 4.