About
Menu

exradicitus

exrādīcĭtus (ērād-), adv.,
  • from the very roots, climax after radicitus, Plaut. Most. 5, 1, 63 (1103): subvertendam censeo radicitus, immo vero Plautino irati verbo exradicitus, Front. p. 239, ed. II. Mai.

Saved

Recent