exradicitus
exrādīcĭtus (ērād-), adv.,
- from the very roots, climax after radicitus, Plaut. Most. 5, 1, 63 (1103): subvertendam censeo radicitus, immo vero Plautino irati verbo exradicitus, Front. p. 239, ed. II. Mai.
ex-rādīcitus, Adv., von der Wurzel aus, non radicitus quidem hercle, verum etiam exr., nicht aber nur bis zur Wurzel, sondern sogar mit der Wurzel, Plaut. most. 1112; vgl. Fronto de oratt. 1. p. 156, 1 N.
exrādīcĭtus, v. eradicitus.