exscreo
ex-scrĕo (excr-), āre, v. a.,
- to hawk or cough up, to spit out by coughing: per tussim exscreatur, si tolerabilis morbus est, pituita; si gravis, sanguis, Cels. 4, 6: pura, Plin. 24, 16, 92, § 145.—Absol.: age, age, usque excrea, Plaut. As. 1, 1, 27 (42): numquam exscreare ausus, Suet. Ner. 24; Ov. H. 21, 24.
ex-screo (ecscreo, excreo), āvī, ātum, āre, I) intr. sich ausräuspern, sich räuspern, clare, Quint.: totiens clausas ante fores, Ov.: numquam exscreare ausus, Suet. – II) tr. ausspucken, sanguinem, Cels.: pus, pura, Cels.: dentem de tribus unum, Priap.
See: exscreare
exscrĕō, (15) āvī, ātum, āre, ¶ 1 intr., cracher : Ov. H. 21, 24 ¶ 2 tr., rendre en crachant, cracher, expectorer : Cels. Med. 4, 6.