exsecrabiliter

exsē̆crābĭlĭter, adv., v. exsecrabilis fin.

exsecrābiliter, Adv. (exsecrabilis), abscheulich, fürchterlich, Apul. met. 2, 2 E. u. Eccl.: tanto exsecrabilius me oderam, Augustin. conf. 8, 7.

exsecrabiliter (exe-) [CL] , execrably, damnably; b (w. play on sacramentum). innumeras voces jactare execrabiliter in Dominum et in omnes sanctos blasphemias dicere Osb. Mir. Dunst. 19 p. 149; ad ‥ sceleratum ministerium ~er consummandum P. Blois Ep. 238. 542A; errarent non solum damnabiliter, sed execrabiliter Ockham Dial. 828; uxores et filios execrabiliter opprimentes Wals. HA II 83.  b s1138 rex ‥ Scotorum, quia sacramentum fecerat filie regis Henrici, quasi sub velamento sanctitatis per suos execrabiliter egit; mulieres enim gravidas findebat H. Hunt. HA VIII 6; s1138 exercitum suum promovit in Angliam, et per suos execrabiliter peragebat Meaux I 120.

exsĕcrābĭlĭtĕr, avec exécration : Apul. M. 2, 2 || exsecrabilius Aug. Conf. 8, 7.