exsecrabilis
exsecrabilis, accursed
exsē̆crābĭlis (execr-), e, adj. [exsecror].
- Pass., execrable, accursed, detestable: exsecr. ac dirum solum, Val. Max. 1, 1, 15: nihil exsecrabilius, Plin. 9, 48, 72, § 155; Vulg. Levit. 11, 23 al.—
- II Act., execrating: praeeuntibus exsecrabile carmen sacerdotibus, the song of cursing, of execration, Liv. 31, 17, 9: odium, i. e. raging, fearful, id. 9, 26, 4.—Adv.: exsē̆crābĭlĭter, execrably (only in comp.): tanto exsecrabilius me oderam, Aug. Conf. 8, 7.
exsecrābilis, e (exsecror), I) = ἀπευκτός (s. Dosith. 55, 12), verfluchenswert, fluchwürdig, verwünscht, fortuna, Liv.: nomen, Liv.: superbia, Eutr.: nihil exsecrabilius, Plin. – II) verwünschend, verfluchend, carmen, Verwünschungsformel, Liv. 31, 17, 9. – dah. Verderben wünschend, tödlich, ira atque odium, Liv.: odium, quod exsecrabile in bis captos erat, Liv.
nonne ~is cachinni ridiculo et gannaturae strepitu ab omnibus [digni ] ducuntur?
execrabilia hujus superficiei lolia
ut aliquis, dum munditiae cordis studere voluerit, immundos et execrabiles cogitatus habeat
a clero sacro auri tributum execrabile tam exigens quam extorquens
crudele nimium / et execrabile puto judicium
quia injuriam sui per hujusmodi ~ia juramenta aures mee sustinere non valent
fecit papa unam constitucionem que incipit Execrabilis
beneficia ‥ reservavit, sicut continetur in decretali, que Execrabilis nuncupatur
per constitucionem †Excerabilis [l. Execrabilis ] vacet
per constitucionem Execrabilis
exsĕcrābĭlis, (13) e, ¶ 1 exécrable, abominable : Val. Max. 1, 1, 15 ; nihil exsecrabilius Plin. 9, 155, rien de plus odieux ¶ 2 qui maudit, exècre : exsecrabile carmen Liv. 31, 17, 9, formule dʼimprécation ; exsecrabile odium, Liv. 9, 26, 4, haine implacable.
- 1. vervloekt, verwenst [fortuna];
- 2. vervloekend, verwensend [carmen vervloekingsformule; ira; odium dodelijk].
exsecrābilis (execr-) e, adj.
- exsecror, accursed: fortuna, L.—Cursing, execrating: carmen, L.: odium in bis captos, i. e. bitter, L.