extremitas
extremitas, the extremity, end, terminus
extrēmĭtas, ātis (gen. plur. extremitatium, Plin. 29, 2, 9, § 32; cf. infra), f. [extremus],
- the extremity, end of a thing (class.): infinitas regiones, quarum nulla est ora, nulla extremitas, Cic. Fin. 2, 31, 102: mundus globosus est fabricatus, quod σφαιροειδὲς Graeci vocant: cujus omnis extremitas paribus in medio radiis attingitur, outer circumference, id. Univ. 6: circuli, Plin. 2, 17, 14, § 73; cf.: extremitatem et quasi libramentum (esse), in quo nulla omnino crassitudo sit (opp. punctum and lineamentum), superficies, Cic. Ac. 2 (Luc.), 36, 116: picturae, the outer edge, outline, Plin. 35, 10, 36, § 68.—In plur.: Aethiopiae, Plin. 6, 30, 35, § 188: lacuum, id. 31, 7, 39, § 73: corporis, id. 28, 6, 17, § 61; cf. absol.: febrium accessiones cum frigore extremitatum, the extremities, id. 23, 1, 24, § 48.—As rhet. t. t.: extremitates, extremes, extreme opposites, Quint. 11, 3, 15.—As gram. t. t., the termination, Prisc. ad Julian. Ep. §§ 5, 6.
extrēmitās, ātis, f. (extremus), das Äußerste, I) im allg.: 1) eig., bald = die äußerste Grenze, Cic.: extremitates Aethiopiae, Plin. – bald = der äußere Umkreis, mundi, Cic.: circuli, Plin. – bald = der Umriß, picturae, Plin. – bald = die Einfassung, lacus, Plin. ep.: extremitates lacuum, Plin. – 2) übtr., das zeitliche Ende, ea nocte resurrexit, cuius extremitas illud diluculum fuit, Augustin. serm. 221. – II) insbes.: a) extremitates corporis, die Extremitäten (des Körpers), Plin. 28, 61: u. so bl. frigus extremitatum, Plin. 23, 48: articuli extremitatium, Plin. 29, 32. – b) als geom. t. t., die Fläche, Cic. Acad. 2, 116. – c) als rhet. t. t., extremitates, die äußersten Gegensätze, Extreme, Quint. 11, 3, 15. – d) als gramm. t. t., die Endung, Gell. 11, 15, 8 (dort die Endung -bundus): Plur. bei Prisc. ad Iulian. ep. § 5 u. 6. – ➳ Genet. Plur. auch extremitatium, Plin. 29, 32.
[mus et spix ] tenui et gracili membrorum ~ate terminantur
[semibos vir ] habebat totum corpus humanum preter ~ates, que bovine fuerant
vene fagitide, sc. vene que sunt in carnositate faciei juxta ~ates oris
licet quedam corpora sint in quibus dominatur pars inferioris ~atis, quandoque vero medie, quandoque autem dominantur partes ultime ~atis
rudentes ‥ quorum ~atibus velum malo jungatur [v. l. maritetur ]
[crux ] cum parvis margaritis in quatuor ~atibus ‥ circulariter affixit
archus ‥ una ~as satis artificiose requievit in castro
sicut in ~atibus quadrati majorisGH ponuntur
quia longum est, ut sciscitatio et solutio earundem passionum per ordinem enucleetur, saltim ~as pandatur
inter majorem ~atem et minorem [syllogismi ] interposuerunt mediacionis terminum, ut quamvis bis sumptus ante conclusionem, nihilominus, propter diffidencie spiritum, ingrederetur eciam et eam
da nobis ut omnis ~as placeat nobis, quantocumque fuerimus minimi et posteriores omnibus
fons venenorum ebullit in oriente ‥. in his ‥ ~atibus venenosus vigor prorsus evanuit
omni ~ate, vilitate, et paupertate pro Christo contenti, non extollantur
collocatio, i. ~as,gestaþelung
philosophi ponunt animam in †zizonte [l. orizonte ] †extremitatis [l. eternitatis ] et temporis
extrēmĭtās, (15) ātis, f. (extremus), extrémité, bout, fin : Cic. Fin. 2, 102 ; mundi globosi Cic. Tim. 17, la circonférence du globe || surface [t. de géométrie] : Cic. Ac. 2, 116 || le contour [en peinture] : Plin. 35, 68 || extremitates Quint. 11, 3, 15, [rhét.] les extrêmes || désinence, terminaison : [sing.] Gell. 11, 5, 2 ; [pl.] Prisc. Gramm. ad. Jul. Ep., 5 ; ad. Jul. Ep., 6.
➳ gén. pl. -um Plin. 23, 48, et -ium Plin. 29, 32.
- 1. uiterste grens; (buiten)omtrek; rand [Aethiopiae; mundi; circuli; lacūs];
- 2. (geom. t.t.) vlak, zijde;
- 3. (Gell.) (gramm. t.t.) uitgang.
Mira ubi regularium exercitationum frequentia, vigiliarum assiduitas, jejuniorum Extremitas, etc.
extrēmitās ātis, f
- extremus, the extremity, end, terminus: mundi.—In geometry, the surface.