extrarius
extrarius, outward, external, extrinsic
extrārĭus, a, um, adj. [extra], outward, external, extrinsic (rare but class.).
- I In gen.: lux, Lucr. 4, 277: utilitas aut in corpore posita est aut in extrariis rebus, Cic. Inv. 2, 56, 168: res, id. ib. 2, 59, 177; cf.: aut in extrariam aut in ipsius qui periit voluntatem, Quint. 7, 2, 9: defensio, Auct. Her. 2, 13, 19.—
- II In partic., as respects one's family, strange, unrelated; and subst., a stranger (cf. extraneus): hanc condicionem si cui tulero extrario, Ter. Phorm. 579: extrarii (opp. mei), Ap. Flor. p. 359: sub extrario accusatore et legibus agente (opp. in domesticis disceptationibus), Quint. 7, 4, 9: extrarios reliquit heredes, Dig. 38, 2, 36 et saep.—Connected with ab: ut me esse in hac re ducat abs te extrarium? Afran. ap. Non. 103, 11.
extrārius, a, um (extra), I) äußerer, von außen kommend, lux, Lucr. 4, 276: lumen, Apul. apol. 15. p. 23, 4 Kr. – II) übtr.: 1) nicht zum Wesen einer Sache gehörig, äußerer, außerhalb liegend, von außen hinzukommend, naturae nullius extrarii boni participatione sed ex sese bonae, Apul. de deo Socr. 3. p. 7, 17 G.: utilitas aut in corpore posita est aut in extrariis rebus, Cic. de inv. 2, 168: corporum sanitas, vires, indolentia ceteraque eius bona extraria, Apul. de dogm. Plat. 2, 12 in.: sine adsumptione extrariae defensionis, Cornif. rhet. 2, 19. – 2) nicht in Beziehung zum Hause od. zur Familie, zu unserer Person, zu unserem Lande stehend, auswärtig, fremd, a) nicht in Beziehung zum Hause od. zur Familie stehend, fremd, fernstehend, extr. canis a trivio, Suet. Vesp. 5, 4: accusator, unserem Hause fremder, Quint. 7, 4, 9: arbiter (Zeuge), Apul. apol. 40: mulier (Ggstz. conserva coniuga), Apul. met. 8, 22: heredes, Iavol. dig. 38, 2, 36 pr. – subst., extrārius, iī, m., ein Fremder, Ter. Phorm. 579: extrario nubere, aus der Familie herausheiraten, Apul. apol. 68. – b) nicht in Beziehung zu meiner Person stehend, fremd, fernstehend, eines andern (Dritten), voluntas (Ggstz. ipsius, qui periit, voluntas), Quint. 7, 2, 9. – m. ab u. Abl., ut me in hac re ducat abs te extrarium, Afran. com. 324. – c) nicht in Beziehung zu meinem Lande stehend, auswärtig, fremd, subst., extrarii, die Ausländer, das Ausland, apud extrarios (Ggstz. apud meos u. apud suos), Apul. flor. 18. p. 29, 10 u. 22 Kr.
nec, dum comes improbus instat, / [dens ] proximus, urgenti cedens, extrarius errat
extrārĭus, (15) a, um (extra), extérieur : Lucr. 4, 276 ; Cic. Inv. 2, 168 ; 177 || étranger, qui nʼest pas de la famille : Ter. Phorm. 579 ; Quint. 7, 4, 9.
Extraneus, alienigena. Claudianus Mamertus lib. 1. de Statu animæ cap. 7 :
Sicut oculi sine formis corporum, atque Extrario lumine contemplari nequeunt, etc.
Extrariam lucemetiam dixit Lucretius lib. 4.
Extrarium arbitrumSuetonius in Vespasiano cap. 5.
Extraria bonaApuleius Apol. Terent. Phorm. 4. 1. 13 :
Hanc conditionem si cui tulero Extrario.Extrarium ab Extraneo sic distinguit Festus :
Extrarius est, qui extra focum, sacramentum jusque sit ; Extraneus ex altera terra, quasi Exterraneus.Aliter utrumque distinguit Corn. Fronto apud Calepinum, quem potes consulere.
Utuntur etiam JC.... Necdum comes improbus instat Proximus, urgenti cedens, Extrarius errat.
Extrarius locus, qui est extra domum, in Vita S. Elphegi tom. 2. April. pag. 634. col. 1.
Voiant toutes les gens Estraignes, etc.
extrārius
adj.
- extra, outward, external, extrinsic: res (opp. in corpore). — As substm., a stranger, T.