exululo
exululo, to howl, cry out, howl violently
ex-ŭlŭlo, āvi, ātum, 1, v. n. and a. (poet.).
- I Neutr., to howl or cry out, to howl violently: nactusque silentia ruris Exululat, Ov. M. 1, 233; Val. Fl. 8, 171: solutis Crinibus exululant matres, Sil. 12, 599. —In dep. form: dum stupet (Bacchis) Edonis exululata jugis, Ov. Tr. 4, 1, 42.—*
- II Act., to call or invoke with howlings: Cybeleia mater Concinitur Phrygiis exululata modis, Ov. A. A. 1, 507.
ex-ululo, āvī, ātum, āre, aufheulen Ov. u.a. – dah. exululātus, a, um, a) passiv, durch Heulen gefeiert, mater Cybeleïa, Ov. art. am. 1, 508; vgl. fast. 4, 186. – b) medial, aufheulend, Ov. trist. 4, 1, 42.
exŭlŭlō, (14) āvī, ātum, āre, ¶ 1 intr., pousser des hurlements, des cris : Ov. M. 1, 233 ¶ 2 tr., appeler avec des cris, des hurlements : Ov. Ars 1, 507.
- 1. luid huilen; — p. adj. exululātus, a, um (a) door huilen gewekt; (b) in huilen uitbarstend;
- 2. (Ov.) huilend aanroepen.
exŭlŭlo, as, āvi, ātum, āre, intr.: ululare.
ex-ululō —, ātus, āre,
- to howl, cry out, howl violently, O.—P. pass.: (Bacchis) exululata iugis, after howling, O.: mater, invoked with screams, O.