exundantia
exundantĭa, ae, f. [exundo],
- an overflow (late Lat.), Ambros. Hexaem. 2, 1, 1.
exundantia, ae, f. (exundo), das Austreten, aquarum, Ambros. hexaëm. 2, 1. § 1. – Übtr., a) die Überfülle der sprachl. Darstellung, Augustin. de anim. § 3. – b) das Übermaß, voluptatis, Augustin. op. imperf. c. Iul. 4, 39 extr.
hujus ratio saltus lunaris longa sui facit ~ia crementi lunam aliquoties majorem quam putatur videri
o si illius inundantiae ~ia inundabit ut diluat malorum meorum abundantiam
recolere in memoria amorem et gaudium hujus domine, quibus jugi ~ia in Deum et de Deo jucundabatur tota illius substantia
dulcedine ‥ totos eos inestimabili ~a satiabit
nec bonitatis ei plenitudo defuit, quam frequens signorum ~ia commendare non desinit
exundantĭa, æ, f. , débordement : Ambr. Hex. 2, 1, 1.