faux
faux, the throat, gullet (poet. for fauces)
faux, v. fauces.
faux, faucis, f., gew. Plur. faucēs, ium, f., I) eig., der obere, engere Teil des Schlundes (gula) neben dem Eingang der Kehle ( iugulum), dann meton. der ganze Schlund od. die Kehle (Ggstz. stomachus, der untere, weitere Teil, nach Plin. 11, 179), im Sing. im Nom. (der von Varro LL. 10, 79 u. Charis. 93, 15 sqq. als ungebräuchlich bezeichnet wird) nur Cael. Aur. de morb. chron. 2, 11, 127 (arteria aspera [Luftröhre], quae etiam faux nuncupatur); u. im Abl., os devoratum fauce cum haereret lupi, Phaedr.: arente fauce, Hor.: elisā fauce, Ov. – sitis urit fauces, Hor.: exscreare ex faucibus, aus dem Schlunde, Halse, Plaut.: laqueo fauces innectere, erwürgen, Ov. – im Bilde, fauce improbā incitatus, Freßbegierde, Phaedr.: cum inexplebiles populi fauces exaruerunt libertatis siti, Cic.: Catilina cum exercitu faucibus urguet, sitzt uns schon dicht auf dem Nacken, Sall.: cum faucibus premeretur, da ihm das Messer an der Kehle saß, Cic.; vgl. manifesto iam faucibus teneor, Plaut.: premit fauces defensionis tuae, erstickt die Verteidigung (= macht sie unmöglich), Cic.: eripite nos ex eorum faucibus, aus ihrem Rachen, Crass. b. Cic.: urbem ex belli ore ac faucibus ereptam esse, Cic. – II) übtr., nur im Plur. fauces, 1) der Schlund, Krater, die Höhle, montis (Aetnae), Lucr.: patefactis terrae faucibus, Cic.: mediis Orci faucibus extractus, Apul.: ab Orci faucibus, quemadmodum dicitur, vindicari, Arnob.: aegre solus mediis Orci faucibus ad hunc evasi modum, Apul.: talis sese halitus atris faucibus effundens, Verg. – 2) der Eingang, Zugang, a) übh.: portus, Caes.: portae, Liv.: macelli, Cic.: urbis, Flor.: Hadriani maris, Flor.: Averni, Orci, Verg.: in valle arta faucibus utrimque obsessis, Liv.: quam mox emittat pictis e faucibus (Schranken im Zirkus) currus, Enn. ann. 86. – u. die Mündung eines Gewässers, Verg. georg. 4, 427. Plin. 5, 54. Sil. 12, 127: ductus, die Einmündung der W., Frontin. aqu. 15. – b) insbes., zu beiden Seiten des Tablinum gelegene Durchgänge zu dem größern Peristyl, eine Art Flur (nach andern weniger wahrsch. die »Hausflur«), Vitr. 6, 3, 6. – 3) der Engpaß, Paß, Hohlweg (sofern er in eine geräumigere Gegend führt, hingegen angustiae als enger Durchgang), angustae, Liv.: artae, Tac., artissimae, Curt.: salti (= saltus), Acc. fr.: cavi montis, Flor.: Etruriae, Cic.: Epiri, Liv. Vgl. Garatoni Cic. Phil. 10, 4. p. 327 Wernsd. – Singul., nondum faucem obsedit, Augustin. serm. 387, 2. – 4) Land- od. Meerenge, a) Landenge, Isthmi, Flor.: artae fauces (Isthmi), Liv.: Graeciae (bei Korinth), Cic.: Siciliam ferunt angustis quondam faucibus Italiae adhaesisse, Iustin.: tum paeninsula erat, occidentis regione artis faucibus cohaerens Acarnaniae, Liv. – b) die Meerenge, der Sund, Abydi, Verg.: Hellesponti, Liv.: Bospori, Plin.: urbs ea in ora Oceani sita est, ubi primum e faucibus angustis panditur mare, Liv.
canis ~em
arida spumosis dissolvens faucibus ora
~ces,hracan , quod per eas famur voces
~ces,goman
~ces,hracan
pro ostensione veritatis creaturam panis sanctificati vel casei ~x ejus claudatur(
de abysso et mortis ~ce liberatus
faucibus Orci
eripe nos, petimus, taetri de fauce profundi / mortis
populos ‥ a ~cibus diaboli abstrahere cupiens
in ipsis captionis ~cibus tenebantur
sed a mortis faucibus / nullus potens est ereptus
ut fores inferi / et fauces Sathane paterent sceleri
a mortis ~cibus miraculose liberatus
quasi oves de ~cibus luporum ad caulas monasterii confugerunt
apertis ~cibus ipsum velut pisculum devoravit
ad loquendum ~ces aperire non potest
brancos [i. e. βρόγχος ] interpretatur ~x, inde brancus βράγχος, apostema in ~ce ortus de fluxu humorum a capite
sibilate ‥ ~ces distendunt, aspirate tumescere faciunt
infirmitas capitis et ~cis sinistre usque ad dentes
in dextra parte capitis et per ~cem dextram usque ad collum inflaturam sustinens
hec gena, A.cheke , hec mala idem est, hoc faus idem est;‥ hec †jaux,a chekbone ; ‥ ~x,cheke
in occiduis Tyrrheni maris ~cibus columnas mirae magnitudinis ‥ erexit
~ces, angustiae
quia in ~cibus montium cum latronibus princeps latronum moratur
faux, v. fauces.
faux, faucis, f.: gola, bocca, fauci, collo; velut e faucibus Hannibalis ereptae (urbes) Liv (città) quasi strappate alle fauci di Annibale; fauce incitatus Fedro spinto dalla (sua) voracità
collo (del vaso) Col
passo; relicto ad fauces Thessaliae Perseo Liv lasciato Perseo al passo per la Tessaglia
gola, strettoia; magnam multitudinem pecoris intra eas fauces dissipāri iussit Irz fece disperdere tra quelle gole una gran quantità di bestiame
foce
● istmo; braccio di mare, stretto; golfo; insenatura
● (di fiume), letto Virg
♢ comun. al pl. fauces, ium.
(faux, faucis)
f
- only abl, the throat, gullet (poet. for fauces): Arente fauce, H.: elisā, O.: inprobā incitatus, voracity, Ph.