faventia
făventĭa, ae, f. [faveo],
- a being favorable, i. e. keeping silence at religious ceremonies: faventiam bonam ominationem significat. Nam praecones clamantes populum sacrificiis favere jubebant, etc., Paul. ex Fest. p. 88, 6 Müll.: augustam adhibebant faventiam, Att. ap. Non. 206, 2; (ore obsceno dicta segregent, Non.), Cypr. Ep. 2, 4.
1. faventia, ae, f. (faveo), das Günstigsein (durch Schweigen; vgl. Paul. ex Fest. 88, 6), ominibus faustis augustam adhibeant faventiam = faveant linguis, Acc. tr. 510 sq.: so auch Cypr. ep. 37, 1.
1 făventĭa, æ, f. (faveo), silence, recueillement [v. faveo § 2 ] : Acc. Tr. 510 ; P. Fest. 88, 6.